maandag 6 oktober 2014

ME in jip-en-janneke taal

ME begint vaak heel onschuldig met iets kleins. Bijvoorbeeld een infectie (virus, bacterie, schimmel) die binnen komt.

Wanneer deze niet goed wordt opgeruimd, omdat het immuunsysteem door genetische aanleg en/of verstoorde darmfunctie niet goed werkt, krijgt het beestje de kans om de bloedbaan te verlaten en zich te verschansen in een van de vele miljarden lichaamscellen.

Elke lichaamscel heeft belangrijke functies; het produceren van energie, het opnemen van zuurstof en voedingsstoffen, het afvoeren van afvalstoffen, enz. Al die miljarden cellen bepalen samen hoe wij er uit zien, hoe ons lichaam functioneert, hoe onze hersenen werken en hoeveel energie we hebben.

Binnenin zo'n cel richt het beestje schade aan, waardoor de cel ontstoken raakt. De functie van de cel verandert en de energieproductie vermindert. De aanvoer van voedingsstoffen en de afvoer van afvalstoffen raakt verstoord, waardoor er zowel tekorten als ophopingen ontstaan. Ook al leef je heel gezond en heb je bij labonderzoeken alle bouwstoffen op orde in je bloed, op celniveau is er een ernstig tekort, waardoor je lichaam niet goed kan functioneren en je klachten krijgt.
Hier begint het onbegrip, want je klachten lijken 'onverklaarbaar' en dat maakt de diagnose al snel 'psychisch'.

Het beestje verlaat de beschadigde cel en verplaatst zich via de bloedbaan naar een andere cel. Op dát moment zou je de infectie kunnen vinden, als je toevallig net bloed laat prikken. Zodra het beestje de volgende cel is binnen gedrongen, kan het al niet meer worden gevonden in het bloed. Mogelijk zijn er nog wel antistoffen aanwezig die de infectie verraden, maar het beestje zelf is onvindbaar.

Het beestje deelt en deelt en deelt, tot er vele miljoenen van zijn.

Je wordt steeds zieker, je organen en hersenen gaan steeds minder goed functioneren, je immuunsysteem is volledig in de war, valt zelfs gezonde lichaamscellen aan (ontstekingsreactie), maar laat ondertussen nieuwe infecties binnen zonder in actie te komen, waardoor ook deze beestjes de kans krijgen om de cellen binnen te dringen. Je kunt zo keer op keer chronische infecties oplopen, zonder het te merken.

Er ontstaat een flinke warboel in het lichaam. Behalve een slecht functionerend immuunsysteem ontstaat er ook hormoononbalans met hormonale klachten en aandoeningen als gevolg, een ernstig tekort aan bouwstoffen (vitaminen en mineralen) en zuurstof op celniveau, slecht functionerende organen (inclusief hersenen) plus een ophoping van afvalstoffen, waardoor het lichaam steeds verder vergiftigd raakt.

Ongezonde voeding helpt dit proces een handje mee, want ook al neemt het lichaam de voedingsstoffen niet goed op, met verkeerde voeding kunnen er nog meer tekorten ontstaan en er nog meer gifstoffen binnen komen.

Ook de darmen kunnen zo beschadigd of ontregeld zijn, dat afvalstoffen en bacteriën die schadelijk zijn voor het lichaam weer in de bloedbaan terecht komen, waardoor het lichaam zichzelf voortdurend infecteert.

Je snapt bijna niet hoe het lichaam dit overleeft. Heel begrijpelijk dus dat het lichaam van een ME patiënt er gemiddeld 25 jaar eerder mee stopt dan een gezond lichaam, afhankelijk van de hoeveelheid schade, infecties, stress, fysieke belasting en de behandeling. Hoe langer het duurt voordat iemand eindelijk ontdekt dat je ME hebt, hoe meer schade er is aangericht.

En hoe meer schade er is aangericht, hoe vager het ziektebeeld lijkt te worden voor een huisarts, omdat er sprake lijkt te zijn van heel veel aandoeningen tegelijkertijd, terwijl bloedonderzoek deze aandoeningen tegenspreekt.

Over mij
Welke infecties ik allemaal heb opgelopen is lastig te onderzoeken en welke infectie ooit de eerste boosdoener is geweest is al helemaal niet te achterhalen. Mogelijk kwam de infectie zelfs via mijn moeder binnen tijdens de zwangerschap. In elk geval heb ik een chronische Pfeifferinfectie (virus), blijkbaar ooit onmerkbaar opgelopen en vrijwel zeker ook een chronische Lymeinfectie (bacterie), een Bartonella infectie, een Babesia infectie, Candida, meerdere soorten Chlamydia (nee, niet de SOA), verschillende parasieten enz.

Ook de aandoening endometriose die jaren geleden is vastgesteld, waarbij het immuunsysteem gezond baarmoederweefsel afstoot, past als hormonale aandoening in het plaatje.
Verder zijn al mijn allergieën en intoleranties, spierkrampaanvallen en spierzwakte, energietekort, oogklachten, hartklachten, concentratieproblemen, spijsverteringsklachten, huidklachten, ademhalingsproblemen, enz. (in totaal zo'n 60 symptomen), allemaal terug te leiden naar de infecties.

Samenvattend is ME een ernstige, ongeneeslijke immuunziekte, waarbij zonder de juiste aanpak langzaamaan het hele lichaam wordt aangetast en de energieproductie steeds verder afneemt.

De behandeling bestaat voornamelijk uit symptoombestrijding, aangevuld met aangepaste voeding en voldoende rust. Hoe meer infecties en tekorten er worden gevonden, hoe gerichter en effectiever de aanpak zal zijn.

Ook zijn er behandelmethodes, zoals het Cowdenprotocol, die alle mogelijke infecties aanpakken of ze nu wel of niet in het bloed te vinden zijn. 

Geen opmerkingen :

Een reactie posten


 Ik leg mijn oor te luisteren en leer.
 Ik ben geen expert. Ik probeer.
 Ik denk, zoek en observeer.
Ik schrijf en inspireer.

Ontvang een email bij elk nieuw artikel