Ik ben er mee gestopt

Ik ben er mee gestopt, het werd me echt teveel.

Dit is slechts de halve waarheid. Het aantal uren dat ik moest werken om rond te kunnen komen was al vanaf het begin teveel. Maar minder uren werken in combinatie met behoud van WIA uitkering was helaas geen optie. Dus toen het UWV mij na 5 jaar reïntegreren voor het ultimatum stelde: óf uit de WIA óf stoppen met werken, was de keuze... retemoeilijk!

Doorgaan met werken ging ten koste van mijn gezondheid. Stoppen met werken ten koste van mijn inkomen. Mijn uitkering was namelijk gebaseerd op een (slechtbetaalde) parttime baan die ik had voordat ik ziek werd.

Doorgaan met werken betekende ook, uit de WIA, want "je kunt het prima zelf". Maar ik kon het niet prima zelf. Het moest! Op mijn tandvlees, met steeds meer pijn en elke dag compleet overprikkeld.

Kunnen werken betekende ook:
Niet kunnen koken na een werkdag van 6 uur, die voor mij voelde als een werkdag van 16 uur. Niet gezellig kletsen tijdens de lunch als ik op locatie werkte. Niet met iemand kunnen afspreken na een werkdag, niet mijn huis op orde houden, niet sporten, geen hobby's, geen geluiden, geen gezelschap. 

Niet samen zijn, maar alleen en zonder prikkels, dat was het enige wat ik nog kon na urenlang concentreren. Een bakje thee met een vriendin kon alleen op een vrije dag, mijn vriend zag ik alleen in het weekend en voor een feestje plande ik bijna een week vrij. Ik kón werken, als ik er heel veel voor liet, maar ik wist ook dat ik het niet meer heel lang zou volhouden.

Dus ik ben ermee gestopt, het werd me echt teveel. Eind december 2023 verstuurde ik de laatste factuur en daarna stopte ik met mijn bedrijf.

Van contentcreatie en online communicatie naar zelfzorgstrategie!

Vandaag veranderde ik mijn functie en omschrijving op LinkedIn... 😁

𝙕𝙚𝙡𝙛𝙯𝙤𝙧𝙜𝙨𝙩𝙧𝙖𝙩𝙚𝙚𝙜

𝘎𝘦𝘴𝘱𝘦𝘤𝘪𝘢𝘭𝘪𝘴𝘦𝘦𝘳𝘥 𝘪𝘯 𝘻𝘦𝘭𝘧𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘩𝘰𝘶𝘥, 𝘦𝘯𝘦𝘳𝘨𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘢𝘨𝘦𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘦𝘯 𝘥𝘶𝘶𝘳𝘻𝘢𝘢𝘮 𝘩𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘭, 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘯𝘢𝘵𝘶𝘶𝘳 𝘢𝘭𝘴 𝘵𝘦𝘬𝘦𝘯𝘵𝘢𝘧𝘦𝘭.

𝘔𝘦𝘵 𝘓𝘺𝘮𝘦 𝘦𝘯 𝘔𝘌 𝘰𝘱 𝘫𝘦 𝘤𝘷 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘫𝘦 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘨 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘨𝘦𝘻𝘰𝘯𝘥𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘶𝘪𝘵𝘴𝘵𝘪𝘱𝘱𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘳𝘮𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯. 𝘡𝘦𝘭𝘧𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥𝘦, 𝘻𝘦𝘭𝘧𝘻𝘰𝘳𝘨 𝘦𝘯 𝘸𝘪𝘭𝘥𝘱𝘭𝘶𝘬𝘬𝘦𝘯 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘴 𝘥𝘦 𝘳𝘰𝘶𝘵𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘥𝘦 𝘮𝘦𝘦𝘴𝘵𝘦 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘥𝘦𝘷𝘰𝘭𝘭𝘦 𝘭𝘦𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘰𝘱 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘰𝘯𝘨𝘦𝘱𝘭𝘢𝘯𝘥𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴. 𝘛𝘦𝘳𝘶𝘨 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘦 𝘣𝘳𝘰𝘯, 𝘩𝘢𝘯𝘥 𝘪𝘯 𝘩𝘢𝘯𝘥 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘊𝘳𝘦𝘢𝘵𝘰𝘳.

𝘋𝘦𝘢𝘥𝘭𝘪𝘯𝘦𝘴 𝘷𝘦𝘳𝘷𝘢𝘭𝘭𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘰𝘰𝘳𝘣𝘳𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘷𝘪𝘦𝘳𝘥!"

 

En nu rust, zou je denken? Vergeet het maar. Mijn brein ratelt voortdurend door, ik wil alles tegelijk en mijn huis is nog steeds een bende. Na een jaar loskomen van 'moeten en doorgaan' begin ik eindelijk mijn rust en balans een beetje terug te vinden.

De ideeën blijven stromen en er ontstonden in het afgelopen jaar weer een hoop nieuwe dingen, maar daarover later meer.

Nu eerst even met mijn blote voeten naar het gras, want al dit geratel was weer genoeg inspanning voor vandaag!

Liefs,
Nina